از اقبال بلندتان پرت می شوید

شکسته پا و دل شکسته

خیمه میزنید بر خاکستری خانه ام

و هی قربان صدقه می رود

دلم را هوای بوسیدنتان

اینجا چیزی برای خوردن نمانده است

ته مانده های خودتان را سر بزنید

من تفاله تف شده تاتارم

با قبیله ای که قابله اش مرد

این بخت اقبال بلندم نبود که افتاد